To będzie moja kolejna ukochana świąteczna powieść!
O Kamienicy Pana Andersena opowiem Wam w ramach współpracy reklamowej z Wydawnictwem Filia.
Mieszkańcy kamienicy na wałbrzyskim Rynku żyją obok siebie, lecz niewiele o sobie wiedzą. Zdawkowe pozdrowienia, drobne przysługi i sąsiedzkie uwagi wyznaczają rytm ich codzienności.
Wszystko zaczyna się zmieniać, gdy do miasta przyjeżdża Magda, wnuczka Janiny – dawnej właścicielki jadłodajni „Przydomowa Kuchnia”. Impulsem staje się wspólna wieczerza wigilijna, ale prawdziwa przemiana wymaga czasu. Niejeden z bohaterów uczy się, by dojrzeć do bliskości, zaufania i otwarcia się na drugiego człowieka.
Z czasem okazuje się, że za drzwiami każdego mieszkania kryje się osobna, poruszająca historia, a z ludzkimi losami w przedziwny sposób splatają się baśnie Hansa Christiana Andersena.

Wygląda na to, że po najnowszej powieści Anny Szczęsnej znalazłam kolejną historię, która trafi do moich ulubionych. Mowa tutaj o książce Moniki A. Oleksy Kamienica pana Andersena. To niezwykle klimatyczna opowieść, mimo że nie stroni od trudnych tematów, a wręcz jest nimi przesiąknięta. W tytułowej kamienicy żyją ludzie, którzy na co dzień ze sobą zbyt wiele nie rozmawiają dopiero pojawienie się Magdy sprawia, że ich losy powoli się łączą, a wszystko to przez pomysł zorganizowania wspólnej wieczerzy wigilijnej. W całej tej historii przewijają się też baśnie Hansa Christiana Andersena czasami w bardzo dosłowny sposób związane z jego osobą. Monice A. Oleksy udało się napisać niezwykle wciągającą, mądrą i refleksyjną opowieść, która pokazuje, że życie ma wiele barw a jego sens tkwi w tym, by doceniać każdą z nich. Mieszkańcy kamienicy borykają się z wieloma różnymi problemami i tak na przykład mamy tutaj dziewczynę, która straciła swoją miłość, inną którą narzeczony zdradził 3 miesiące przed ślubem, czy chłopaka, który zajmuje się przygotowywaniem zwłok przed pogrzebem czytając im wspomniane wyżej baśnie Andersena. To zaskakująca mozaika ludzkich charakterów, która pokazuje, że czasami otwieramy się wtedy, gdy jesteśmy najbardziej samotni. To opowieść o żałobie, stracie, trudnych relacjach rodzinnych i o tym, by pamiętać o sobie i starać się o siebie zadbać. W powieści wyczuwalny jest magiczny klimat i to dosłownie! Ale nie mogę Wam wszystkiego zdradzić, bo wtedy Wasza lektura nie miałaby sensu. Sami odkryjcie tę historię i mam nadzieję, że zakochacie się w niej tak jak ja. Polecam!


