Strona główna Książki Kryminał Remigiusz Mróz - Trawers (2016)

Ostatnio opublikowane

Nora Roberts, Wzburzone fale (2022)

Swego czasu sporo czytałam książek autorstwa Nory Roberts, jednak nie czytałam Sagi rodu Quinnów, która składa się z czterech tomów, a otwiera...

Whitney G., Twój Carter (2022)

Nadeszła ta chwila, kiedy siadam do napisania pierwszego tekstu w 2022 roku. Co prawda książkę czytałam jeszcze w grudniu, ale teraz chciałabym...

Bram Stoker, Drakula (2021)

Nie wiem jak to się stało, że do tej pory nie czytałam Drakuli. Wszak jakby nie patrzeć to kultowa książka. Dopiero w...

Emilia Szelest, Kusicielka (2021)

Do tej pory czytałam serię bieszczadzką od Emilii Szelest (niecierpliwie czekam na trzeci tom), więc z chęcią sięgnęłam po jej najnowszą książkę...

Jak mieć w życiu frajdę? Rozmowy Kasi Stoparczyk (2021)

Kasię Stoparczyk możecie kojarzyć z audycji Myślidziecka 3/5/7, Dzieci wiedzą lepiej i Duże dzieci. Jak mieć frajdę w życiu stanowi właśnie próbę...

Remigiusz Mróz – Trawers (2016)

O tej książce można napisać bardzo dużo, można też nie napisać nic i po prostu zachęcić Was do przeczytania. To co zrobił Mróz przeszło moje oczekiwania. Ale czy to nie jest autor, po którym tak naprawdę nie wiemy czego się spodziewać?

Przewieszenie doczekało się najkrótszej recenzji, w krótkim aczkolwiek intensywnym życiu tego bloga. Przy Trawersie się zastanawiałam, a może tak napisać tylko: Przeczytajcie!!! Ostatecznie postanowiłam trochę opowiedzieć wam o zakończeniu serii z Forstem w roli głównej. Dlaczego? Autor złamał mi serce, a happy end w jego wykonaniu ma bardzo specyficzny charakter. Podczas lektury, w odniesieniu do relacji Forst – Szrebska w głowie siedziały mi słowa Pezeta z utworu Spadam: Nie ma Cię i nie wiem już gdzie jesteś, ale dobrze, Że nie wiesz co u mnie, bo pękło by Ci serce.

Forst za wszelką cenę chce odnaleźć Olgę, wierzy, że ona żyje. Po tym jak trafił do więzienia ma związane ręce. Jednak Bestia nie odpuszcza i daje o sobie znać. W górach giną kolejne osoby, u których śledczy znajdują monety. Bestia bawi się Forstem i dzięki niemu ma szansę wyjść z więzienia, by stanąć z nim oko w oko. Tyle w dużym uproszczeniu, gdyż nie widzę sensu w streszczaniu Wam książki. Dzieje się sporo, pojawiają się postacie, które Was zaskoczą a sam finał, może tak jak mi, złamie serce, może Was rozczaruje a może będziecie zadowoleni. Jedno jest pewne, Mróz napisał świetną trylogię, a trzeci tom jest wisienką na torcie. Po dłuższym zastanowieniu dochodzę do wniosku, że to właśnie jest typowe, mrozowskie zakończenie. To ostatniej strony trzyma nas w napięciu i szokuje. Do końca nie wiadomo czego się spodziewać, a to czego się spodziewamy jest zupełnie różne od tego co przygotował autor. Czapki z głów, Panie Mróz.

W odniesieniu do Trawersu istotna jest kwestia uchodźców, którzy stają się częścią tej historii. Dzięki temu, poza aspektem czysto kryminalnym, Trawers zawiera odniesienia polityczne i społeczne. Autor pokazuje brak tolerancji, rasizm, ale też zwyczajny strach przed napływem uchodźców. Stawia ważne pytanie, jak my, jako Polska, jesteśmy przygotowani na przyjęcie uchodźców oraz pyta o istotę człowieczeństwa. Gdzie jest granica?

Trawers ujął mnie również samym obrazem gór. Jeśli ktoś, tak jak ja, zna większość tras, o których wspomina autor to lektura przyniesie mu jeszcze większą radość. Jednak po lekturze tej trylogii to już nie będą te same wyjścia 😉 Co więcej w Trawersie język jest bardziej dopracowany. Po Rewizji, która nie oszukujmy się, do tej pory jest najsłabszą książką, obawiałam się co mnie czeka. Na szczęście autor wykazał się instynktem samozachowawczym i Trawers jest dopieszczony językowo.

Nie jest tak, że zakończenie serii to książka idealna. W Ekspozycji Forst uchodził niemal za człowieka niezniszczalnego, w Przewieszeniu zyskał ludzkie cechy a w Trawersie mamy swoistą mieszankę. Kto normalny po hipotermii i złamaniu otwartym wychodzi na własne życzenie praktycznie zaraz po odzyskaniu przytomności? Oczywiście Forst 😉 To takie małe zgrzyty w całej fabule. W kwestii Bestii w miarę zbliżania się do finału przypuszczałam kto za tym wszystkim stoi. Marna to jednak satysfakcja, gdyż zakończenie jak zwykle mnie powaliło. Wiecie, kobiece serce, w dodatku z dużą ilością przeczytanych romansów wyimaginowało sobie zupełnie inne zakończenie. Cóż Remigiusz Mróz ma swoją wersję happy endów, a może dla niektórych tylko endów. Jednak żeby dowiedzieć się jak potoczą się losy Szrebskiej i Forsta musicie sięgnąć po Trawers. A gwarantuję, że tutaj nic nie jest oczywiste. Przecież wiecie, że oczywiste zakończenie u Mroza to już zakrawa o oksymoron 😉

trawers mroz

Zakończenie serii z Forstem w roli głównej jest dokładnie takie do jakiego nas autor przyzwyczaił. Nieszablonowe i zaskakujące. Niby jest światełko w tunelu, które mogłoby zwiastować, iż to nie koniec naszych spotkań z Forstem, jednak może warto tak, jak napisał autor w posłowiu zostawić to, by historia toczyła się dalej w głowie każdego z nas. Równe, szybkie tempo, zwroty akcji, nietuzinkowe zakończenie, piękno gór w tle to tylko niektóre elementy, które przemawiają za Trawersem. Myślę, że się nie rozczarujecie.

Marta Mrowiec
Czyta, pisze, biega, chodzi po górach, ogląda mecze i słucha rapu. Nietypowo typowa kobieta.

Komentarze

Najczęściej czytane

Paryż w 4 dni (prawie). Jak zwiedzać stolicę Francji

Na przełomie marca i lutego razem z Martą wybraliśmy się do Paryża. Zwiedziliśmy bardzo dużo. Było intensywnie...

20 książek na jesienne wieczory, czyli co czytać tej jesieni

Starałam się wybrać książki, które zrobiły na mnie wrażenie, ale też skupiałam się na różnych gatunkach, aby każdy znalazł coś dla siebie....

22 najlepsze książki przeczytane w 2019 roku

Jako, że jestem u siebie nie muszę wybierać 10, czy 5 najlepszych książek ubiegłego roku. Wyszło 22. Są to książki, które utkwiły...

Joanna Laprus-Mikulska, Słowiańskie Boginie Ziół (2021)

Naprawdę lubię sięgać po książki, które o czymś lub o kimś mi przypominają, które czegoś mnie uczą i pokazują, że świat można...

Whitney G., Twój Carter (2022)

Nadeszła ta chwila, kiedy siadam do napisania pierwszego tekstu w 2022 roku. Co prawda książkę czytałam jeszcze w grudniu, ale teraz chciałabym...